گناهم را نميدانم

 تقاصم را سبکتر کن

 مرا اين گونه آزردن

 خدا را خوش نمي‌آيد

 مرا از غم رهايم کن

 جوابي ده مرا يارا

که اين سان بودن و مردن

 خدا را خوش نمي‌آيد

 بگو جانا گناهم چيست

که اينگونه سزاوارم؟

که هر شب خون دل خوردن

خدا را خوش نمي‌آيد

 دلي پر درد و آه دارم

 که آن را غرور من

بها دار زير پا بردن

خدا را خوش نمي‌آيد

خسته ام

چشم هايم خسته است

ذهنم پر تشويش

قلبم پر درد

گوش هايم ديگر طاقت هيچ هياهويي ندارند

لحظه هاي بي رحم پي درپي هم مي گذرند

انتظاري تلخ

نه

انتظار شيرين است

چون پس از پايانش لحظه ي ديدار است

وقتي که صداي نفست در گوش من طنين انداز است

انتظارم ديگر رو به پايان است

با بودن تو

ذهنم پر از آرامش

قلبم مملو از عشق

چشم هايم پر شور

اما

لحظه هاي بي رحم تند و تند از پي هم مي گذرند

وصداي نفست را از من باز پس مي گيرند

باز هم

قلبم پر درد

ذهنم پر تشويش

تو

 

تو آسمون دنیا ،هر کسی ستاره داره،

 

چرا وقتی نوبت ماست،آسمون جایی نداره

 

واسه من ،واسه من ،

 

تنهایی درده، درد هیچ کس و نداشتن

 

هر گل پژمرده ای رو تو کویر سینه کاشتن

 

دیگه باور کردم اینو که باید تنها بمونم

 

تا دم لحظه مردن شعر تنهایی بخونم